Przedsiębiorcy leśni w niektórych częściach kraju wywalczyli, by na etapie przetargowania usług leśnych nadleśnictwa wskazywały powierzchnie, które można wykonywać harwesterem. Niestety, takie postawienie sprawy, choć zdaje się korzystne dla przedsiębiorców, w pełni ich nie satysfakcjonuje. Dlaczego?
Bo to nadleśnictwa typują powierzchnie pod harwester. I jeśli jakiejś powierzchni nie zakwalifikują do pozyskania maszynowego, a przedsiębiorca leśny uważa, że niesłusznie, jest problem. Bo trudno sprecyzować, czym kieruje się nadleśnictwo typując powierzchnię.
Czyż nie byłoby prościej i czytelniej, gdyby założenie było inne: wszystkie powierzchnie można wykonywać harwesterem, z wyłączeniem tych, które nadleśnictwo wykluczy z istotnych przyczyn. I te przyczyny dokładnie zdefiniować.
A tam, gdzie harwester nie byłby zabroniony, można nim pracować. To, co opłaca się przedsiębiorcy, trzeba zostawić już jemu, w końcu to jego pieniądze. On wie najlepiej, gdzie musi puścić ludzi, a gdzie może maszynę.
Tam, gdzie nie ma precyzyjnie ustalonych reguł, tam jest pole do nieporozumień czy nawet nadużyć. Oczywiście zdefiniowanie przyczyn, z powodu których na danej powierzchni harwesterem pracować nie wolno, jest trudne. I nie wystarczą tu ogólne, nic nie mówiące zapisy, że np. zakaz dotyczy „drzewostanów zagrożonych uszkodzeniami biotycznymi i abiotycznymi”. Bo czynnikami tymi zagrożone są wszystkie drzewostany, więc takie kryterium można stosować bardzo dowolnie.
Ale jeśli już, to dlaczego w owych zagrożonych drzewostanach wolno pozyskiwać pilarką, a harwesterem już nie? Przecież dobrze wykonane pozyskanie maszyną może pozostawić mniej szkód w drzewostanie niż źle wykonane pozyskanie ręczne. Trzeba po prostu, by pracownicy zuli dobrze wykonywali swoją robotę, a leśniczowie nad jej wykonaniem czuwali.
A gdyby szkody jednak były, jest szybka metoda dyscyplinowania wykonawców – kary zapisane w umowach.