Lotnisko i baza wojskowa uważane były w latach 90. za jedne z najnowocześniejszych w Szwecji, ale na fali entuzjazmu po upadku muru berlińskiego przyszła fala demontażu szwedzkiej armii. Już w 2000 roku zamknięto lotnisko, rozwiązano bazę wojskową i pięć lat później przeznaczono ten teren na skład drewna pohuraganowego.

Surowiec należał do koncernu Vida, grupującego tartaki w Sm?land. Skład był prowadzony przez prywatną firmę transportową Göranssons Multidocker i mieścił w ciągu kilku lat masę 1?1,3 mln m?. Stosy kłód miały wysokość 13 m, długość 2,5 km, były ciągle nawadniane. Koncern Vida wydawał rocznie na ochronę i utrzymanie składu 20 mln SEK (ponad 9 mln zł). Drewno odbierano samochodami przy rampach ustawionych na drodze dojazdowej do Byholma niemal taśmowo. Wyjątkowo, stosowano też dane z harwestera dotyczące masy drewna. Żuraw Multidocker rozładowywał dziennie 150?200 samochodów z drewnem, jego operator siedział w kabinie na wysokości 10 m nad ziemią.

Firma Göransson w latach 2005?2009 przyjęła i przekazała dalej 3,8 mln m? drewna. Po huraganie Gudrun, dwa lata później, w 2007 roku, te same tereny nawiedził kolejny huragan ? Per. Ten był nieco słabszy ? wywrócił ?tylko? 12 mln m? drewna, które również trafiało do Byholmy.

Lotnisko w Byholmie nie było zresztą jedynym, wykorzystywanym do takich celów. Używano również np. lotniska w Knislinge w Sk?ne. Jeszcze pod koniec 2008 roku w Byholma leżało 600 000 m? surowca tartacznego. Jednocześnie wywożono ok. 10 samochodów zrębków dziennie do okolicznych ciepłowni. Już pod koniec działalności składu w 2009 roku znacznie przyspieszono jego opróżnianie i zakończono tę pracę w tym samym roku. Jednym z produktów końcowych była zmielona i zmieszana z ziemią kora.

Samo lotnisko Byholma stało się nawet w pewnym okresie największą atrakcją turystyczną Sm?land, podobno odwiedziło je ponad 50 000 osób, aby podziwiać największy skład świata, również z powietrza.

Byholma była przykładem na klasyczną szwedzką, samochodową składnicę drewna. Taka składnica musi mieć odpowiednią powierzchnię, dobre warunki dojazdowo-wyjazdowe, możliwość wyładunku i załadunku, system nawadniania, zgodny z wymogami ochrony środowiska, rampę do pomiaru drewna na samochodzie, miejsce do kontroli i odbioru pojedynczych sztuk, budynek dla pracowników ? do pracy i wypoczynku. No i oczywiście brakarzy.

tekst: GL